Woszczyna (woskowina) wydzielana jest przez gruczoły znajdujące się w skórze przewodu słuchowego zewnętrznego. Jej zadaniem jest czyszczenie uszu. Złuszczające się cząstki skóry, a także kurz wpadający do ucha z zewnątrz, przylepiają się do woszczyny. Złuszczająca się skóra powoli przesuwa się na zewnątrz przewodu słuchowego dopóki nie wypadnie zwykle w sposób niezauważalny. Ten naturalny proces ulega czasem zaburzeniu i wtedy tworzą się korki woszczynowe , które wprawdzie rzadko, ale czasami całkowicie blokują kanał słuchowy.

Choroba występuje głównie u kobiet, a ryzyko zachorowania zwiększa się w okresie ciąży
Charakterystyczne jest relatywnie dobre słyszenie w obecności dźwięków tła na przykład w samochodzie lub w pociągu.

Istotą otosklerozy jest kostne zesztywnienie więzadła strzemiączka, co zmniejsza a następnie całkowicie blokuje jego ruchomość i zaburza tym przewodzenie dźwięków.
W przypadku otosklerozy leczeniem z wyboru jest zabieg chirurgiczny.

Zaburzenia słuchu powstałe wskutek zaburzeń naczyniowych być znacznie zróżnicowane od niewielkiego upośledzenia do prawie całkowitej głuchoty. Nagłej utracie słuchu może towarzyszyć gwizd, trzeszczenie, dzwonienie w uchu zwane jako szum uszny, które z punktu widzenia pacjenta są dręczące; czasami mogą występować niewielkie zburzenia równowagi (rotacyjne lub zachwiania, zawroty głowy).Jeśli podejrzewa się nagłą utratę słuchu należy potwierdzić to jak najszybciej badaniami diagnostycznymi ponieważ szanse na wyleczenie zależą od jak najszybszego wdrożenia terapii.

Narażenie na hałas w może także prowadzić do zmysłowo-nerwowego uszkodzenia słuchu. Jednakże hałas musi osiągnąć pewien poziom (> 85 dB) i czas trwania (przez ośmiogodzinny dzień pracy przez okres wielu lat) zanim uszkodzenie słuchu można przypisać jednoznacznie narażeniu na hałas.

We wczesnym  stadium następuje pogorszenie słyszenia tonów wysokich, z czasem pogłębiające się trudności ze zrozumieniem mowy, szczególnie w trudniejszych sytuacjach np. w hałasie.
Obecnie nie ma sposobów leczenia uszkodzeń słuchu wywołanych hałasem

Zmysłowo-nerwowe upośledzenie słuchu często powstaje w ślimaku. Jest to opisywane jako ślimakowe lub zmysłowe uszkodzenie słuchu.

Zmysłowo-nerwowe upośledzenie słuchu jednakże, może być spowodowane także dysfunkcją nerwu słuchowego (nerwowe lub poza ślimakowe uszkodzenie słuchu) lub centralnej drogi słuchowej (centralne uszkodzenie słuchu).Jest często trudno dokładnie rozróżnić pomiędzy ślimakowym a poza ślimakowym czynnikiem uszkodzenia słuchu Często przyczyny takich
24uszkodzeń słuchu są nieznane i dlatego używamy terminu niedosłuch "zmysłowo-nerwowy" ponieważ to określenie uwzględnia również czynniki nerwowe.

Ślimakowe uszkodzenie słuchu zwykle sugeruje spadek zdolności słyszenia to znaczy uszkodzenie słuchu (hypoacusis) i jednocześnie upośledzone słyszenie to znaczy niedokładne rozumienie i akustyczne zniekształcenia (dyacusis).
Jeśli chodzi o szybkość zaistnienia i rozwój to upośledzenie słuchu zmysłowo-nerwowe może wystąpić:

• albo nagle i bez wyraźnej przyczyny tylko w jednym uchu (tak zwana nagła utrata słuchu)
• albo postępuje stopniowo i progresywnie (i to jest bardziej powszechne jak na przykład utrata słuchu związana z wiekiem lub starcze przytępienie słuchu)

Poza ślimakowe zaburzenia są często spowodowane guzami w przewodzie ucha wewnętrznego i w kącie móżdżkowo-mostowym lub przez zmiany (włączając kompresję) w nerwie słuchowym. Często jest to niemożliwe aby dokonać zróżnicowania klinicznego pomiędzy zmysłowo-ślimakowymi, a nerwowymi-poza ślimakowymi zmianami czynności ucha wewnętrznego. Złożone, mieszane uszkodzenie nie jest rzadkością. Zaburzenia ucha wewnętrznego to znaczy pochodzenia poza ślimakowego zwykle sugeruje uszkodzenie słuchu, obserwowane jest znaczne upośledzenie rozumienia mowy w takich przypadkach.

Wszystkie formy uszkodzenia słuchu które biorą swój początek w obszarach poza strzemiączkiem (w uchu wewnętrznym, w nerwie słuchowym lub w centralnej drodze słuchowej) są charakteryzowane przez fakt, że w teście stroikiem, dźwięk wytwarzany z przodu ucha jest odbierany jako głośniejszy niż ten słyszany przez przewodnictwo kostne. To odpowiada sytuacji w słyszeniu prawidłowym/normalnym. Tutaj jednakże, oba wrażenia słuchowe są upośledzone. Jeśli w wywiadzie nie ma przewlekłego zapalenia ucha środkowego, przewód słuchowy i ucho środkowe mogą wyglądać prawidłowo.
Większość form zmysłowo-nerwowej utraty słuchu wynika z problemów zaopatrzenia naczyniowego (zaopatrzenia w składniki odżywcze) i metaboliczne skutki tego (przewlekłe degeneracyjne zmysłowo-nerwowe uszkodzenie słuchu).
Tylko kilka form zmysłowo-nerwowej utraty słuchu jest spowodowane toksynami (na przykład. Streptomycyną czy innymi antybiotykami ototoksycznymi).

Tak zwana "utrata słuchu związana z wiekiem" jest mniej niż manifestacją fizjologicznego procesu starzenia aniżeli jest sumą kilku różnych uszkodzeń, które w życiu mogą różnić się osobniczo, włączając w to zaburzenia krążenia i zaburzenia metabolicznie, toksyny, uraz i hałas.

Inne formy uszkodzenia słuchu są wrodzone – prawdopodobnie rodzinne/dziedziczne lub nabyte we wczesnym dzieciństwie.
Przyczyna zmysłowo-nerwowego uszkodzenia słuchu nie jest jasna – szczególnie w jej formie przewlekłej – brak jest możliwości terapeutycznych. W podejrzewanych przypadkach ostrego przebiegu zmysłowo-nerwowej utraty słuchu, ważne jest by zastosować test stroikiem (dźwięk ze stroika przyłożonego na koronie głowy jest zlateralizowany) w celu wykluczenia możliwości, że 25przyczyna tkwi po stronie raczej mało niebezpiecznego zatkania przewodu słuchowego woszczyną lub ostre czynnościowe zaburzenia trąbki słuchowej.

Podobny wykres jest związany z uszkodzeniem ucha wewnętrznego wywołanym falami szoku akustycznego lub eksplozji jak również tępym urazem czaszki bez lub z pęknięciem podstawy czaszki. Uraz jaki wywołuje eksplozja może prowadzić przerwania delikatnych struktur ucha wewnętrznego, a w konsekwencji do głuchoty. Utrata słuchu w następstwie stresu jaki wywołuje szok akustyczny jest ograniczona. Jeszcze raz, upośledzone jest słyszenie tylko w zakresie wysokich częstotliwości. Podczas gdy szok akustyczny lub stałe narażenie na hałas nigdy nie prowadzą do całkowitej głuchoty, złamanie kości skroniowej może do niej prowadzić i takie przypadki nie są rzadkie. Szczególnie w przypadkach poprzecznego złamania piramidy skalistej kości skroniowej, co ma wpływ na ucho wewnętrzne lub przewód słuchowy wewnętrzny. W złamaniach podłużnych albo uszkodzone jest tylko ucho środkowe lub mniej poważne uszkodzenie ucha wewnętrznego może "nakładać" się na uszkodzenie słuchu w uchu środkowym.

Uszkodzenia słuchu u noworodków i niemowląt nie są łatwe do wykrycia i nawet dzisiaj są one zbyt późno diagnozowane w większości przypadków. Programy przesiewowe noworodków w kierunku wykrywania wad słuchu, które umożliwiają wykrycie wady tuż po urodzeniu są jeszcze dalekie od powszechnych w Europie i są praktyką rutynową tylko w kilku krajach (włączając Austrię i region Flandrii). Pilotażowe programy wprowadzane są w kilku innych krajach.
Nie wykryte i nie leczone uszkodzenie słuchu we wczesnym dzieciństwie ma niekorzystny wpływ na nabywanie języka mówionego, w konsekwencji również na rozwój osobowości dziecka.

Średnie występowanie znacznych zaburzeń słuchu u noworodków to 1 na 1 tysiąc. Wyższa częstotliwość w ostatnich doniesieniach z Ameryki jest potwierdzona w raportach, gdzie około 70% noworodków jest rutynowo poddawanych badaniom przesiewowym w kierunku wad słuchu..

W większości przypadków to zmysłowo-nerwowe uszkodzenie słuchu pochodzenia ślimakowego. We wczesnych latach życia trwałe uszkodzenie słuchu, które jest również pochodzenia ślimakowego, rozwija się u 1 na 5,000 – 10,000 dzieci. Liczba dzieci z uszkodzeniami słuchu wzrasta więc o 10-20%.

Przyczyny uszkodzeń słuchu u dzieci we wczesnym dzieciństwie mogą być zaliczone do albo wrodzonych (obecnych od urodzenia) albo nabytych. Często jest bardzo trudno rozróżnić między wrodzonymi a okołoporodowymi uszkodzeniami słuchu.

Dalsze różnicowanie jest prowadzone: związane jest to z nabywaniem mowy kiedy uszkodzenie słuchu jest określane jako prelingwalne (przed rozwinięciem języka), perilingwalne i postlingwalne. "Perilingwalne" oznacza okres około trzeciego roku życia, podczas gdy "postlingwalne" opisywane jest jako wiek w którym dziecko rozwinęło – przynajmniej częściowo – utrwalony język.

Głuchota jako górujący objaw, często w połączeniu z uszkodzeniem oczu i serca może rozwinąć się przed urodzeniem tak wcześnie jak w drugim lub trzecim miesiącu ciąży, wyniku zakażenia matki wirusową infekcją – różyczką.